نشان ملی ثبت(رسانه‌های دیجیتال)

تگ: امیر بهاری


Gomshodeye Abadi 1

زیبای آشفته

نویسنده: امیر بهاری

«گمشده‌ی ابدی» یک منظومه‌ی بی‌کلام است که خلا تنهایی بشر در هزاره‌ی سوم را روایت می‌کند و با لمحه‌ای از موسیقی موطنِ مولفش در پی یافتن بیان شخصی در موسیقی راک است، این تلاش در طراحی مسیر ملودیی‌هایی که گیتار الکتریک می‌نوازد، مهمترین ویژگی آلبوم است. «گمشده‌ی ابدی» پی‌رنگ روشنی دارد اما از این شاخه به آن شاخه رفتن‌های پی‌درپی باعث شده تا به ساختار نهایی یکدستی نرسد.  

پویان قندی در این آلبوم از یک سو در پی یافتن بیان شخصی در نوازندگی گیتارش است و از سوی دیگر نظر به ترکیب سبک‌های موسیقی امروزی راک دارد، درعین‌حال سعی کرده داستانی را هم به شکل ضمنی روایت کند. نکته مهم و متمایز این آلبوم نسبت به نمونه‌های مشابه ایرانی، شکل بیان گیتار الکتریک است که البته این ویژگی قابل تعمیم به تمام آلبوم نیست.

آلبوم در ساختن یک فضای هارمونیک منحصربه‌فرد که در این سبک اهمیت ویژه‌ای دارد، چندان موفق نیست. این موضوع هم به آشفتگی آلبوم از منظر سبک‌شناسی باز می‌گردد. آلبوم ذهنیت پراگرسیو راک دارد، گذر به پست راک می‌کند گاه به گاه سایکودلیک‌ راک می‌شود و بعضا تلاش می‌کند تا فضایی مشابه موسیقی امبینت را تجربه کند. اینکه آلبومی بخواهد از چند سبک و درونمایه استفاد کند به خودی خود ضعفی برای یک آلبوم‌ محسوب نمی‌شود اما نیاز به اتخاذ یک رویکرد مشخص دارد. مثلا اگر الگوی ساختار اصلی بر مبنای سبکی مشخص باشد، شاید بتوان با هوشمندی، المان‌های سبک‌ها و زیرسبک‌های دیگر را هم استفاده کرد البته با همین رویکرد هم انتخاب گونه‌هایی که بشود به هارمونی‌های مشترکی در آنها رسید، کار آسانی نیست. شکل چیدمان سازها از توفیقات این آلبوم است ولی در طراحی لایه‌های زیرین -که اهمیت ویژه‌ای در این جنس موسیقی دارند- چندان موفق عمل نشده است.

با این همه «گمشده ابدی» نمونه تمیز و در جزئیات با دقت طراحی شده‌ی موسیقی راک امروز است. سطح کیفی نوازندگی‌ها قابل تحسین است. سازهای مختلف از جمله درامز به خوبی و با طراحی مشخصی اجرا شده‌اند و این آغازی برای پویان قندی است که پتانسیل آن را دارد تا هنرمندی صاحب جایگاه در آینده باشد.

راک پراگرسیو راک پویان قندی گمشده ابدی امیر بهاری آوای همنواز

برای خرید و دانلود آلبوم گمشده‌ی ابدی به وب‌سایت بیپ‌تونز مراجعه کنید.

آراء منتقدان: 0 ( 0 رای)
05 آبان 1397
Sequense Behesht 1

ملودی‌های همگانی

نویسنده: امیر بهاری

بهزاد عبدی آهنگساز پرکار سینمای ایران در مجموعه‌ی «سکانس بهشت» تعداد قابل توجهی از آثار سینمایی‌اش را منتشر کرده است. مجموعه‌ای که هرچند نشانه‌های سبکی و امضای عبدی را با خود دارد ولی به همان اندازه هم گستره‌ی محدود بافت و ملودی‌سازی این آهنگساز را در سینما نشان می‌دهد.

این مجموعه در برگیرنده‌ی موسیقی متن فیلم‌های متنوعی با رویکردهای متنوع و لحن‌های مختلف است اما بخش عمده موسیقیِ گردآمده در نوع ارکستراسیون و طراحی فضا برای حرکت ملودی اصلی و حتی طراحی جزئیاتی مثل مدولاسیون‌ها مشابه هستند. در این میان معدود قطعاتی مثل قطعه‌ی آغازین که بخشی از موسیقی متن فیلم «متروپل» است، متفاوت به نظر می‌رسد. این کار البته چندان ارتباطی به دنیای آهنگسازی بهزاد عبدی ندارد و خیلی متأثر از موسیقی متن برنارد هرمن برای فیلم «راننده تاکسی» است.

بخش ارکسترال کارها اغلب خوب و شنیدنی طراحی شده‌اند و نشان از تسلط نسبی عبدی بر ارکستراسیون دارد اما اغلب ملودی‌های اصلی به‌رغم اینکه برای سازهای مختلف طراحی شده‌اند، مسیرهای مشابهی‌ را طی می‌کنند. اغلب این موسیقی‌ها همراهی بی‌خطر برای تصویر هستند. بعضا موسیقی‌ها آنقدر محافظه‌کارانه و ملایم طراحی شده‌اند که قابلیت استفاده روی تصاویری با محتواهای مختلف را دارند.

آلبوم به عنوان موسیقی پس زمینه‌ی کار روزانه شنیدنی است و برای کسانی که می‌خواهند حین کتاب خواندن یا کار کردن یک موسیقی ملایم استاندارد بشنوند، قابل استفاده است.

این مجموعه بیش از اینکه نشان دهنده‌ی توانایی‌های عبدی باشد، بازتاب خواست متوسط و محافظه‌کارانه‌ی سینمای ایران از موسیقی متن است. ارکسترهایی که خوب صدا می‌دهند سولیست‌هایی که کارشان را به درستی انجام داده‌اند اما ماحصل نغمه‌هایی نه چندان برانگیزاننده که در فیلم‌هایی با ژانرهای مختلف استفاده شده‌اند. فیلم جنایی «متروپل»، درام تلخ تاریخی «خانه‌ی پدری»، فیلم ساده و اجتماعی «دهلیز»، فیلم به اصطلاح معمایی «برف روی شیروانی داغ» و ... بعید است بتوان حال و هوای واحدی برای این فیلم‌ها توصیف کرد تا بشود از الگوهای مشخصی برای موسیقی در آنها استفاده کرد.

موسیقی فیلم سکانس بهشت بهزاد عبدی امیر بهاری نشر و پخش جوان متروپل سینما سینمایی دهلیز خانه پدری درام برف روی شیروانی داغ موسیقی متن

برای خرید و دانلود آلبوم سکانس بهشت به وب‌سایت بیپ‌تونز مراجعه کنید.

آراء منتقدان: 1.4 ( 6 رای)
24 مهر 1397
Darreh Khamoosh 1

از نفس افتاده‌گان

نویسنده: امیر بهاری

«دره‌ی خاموش» یک آلبوم الکترونیک راک است، فضایی از موسیقی راک که در دهه ۸۰ میلادی وارد جریان اصلی موسیقی شد و به مرور طرفداران بسیاری پیدا کرد و امروز یکی از مهم‌ترین زیرسبک‌های راک در موسیقی مردم‌پسند محسوب می‌شود. گروه‌های راک ایرانی چندان تمایلی به زیبایی‌شناسی این سبک نداشتند. با رشد فزاینده‌ی موسیقی الکترونیک در ایران، این استایل از موسیقی راک هم کمی بیشتر مورد توجه قرار گرفت اما تا اینجای کار این گروه «بادزنگ» است که توانسته یک موسیقی استاندارد در این سبک ارائه کند.

«دره‌ی خاموش» نظر به دل‌مشغولی‌های علیرضا احمدزاده دارد. ترانه‌های او تلاش می‌کنند دغدغه‌های انسانی را توصیف کنند که بی‌خود و بی‌جهت، در راهی بدون انتها در تکاپوست؛ راهی که به «دره‌ی خاموش» منتهی می‌شود. این آلبوم همانقدر که وصف حال تأسف‌بار اهالی موسیقی در مشهد است، توصیف وضعیت موسیقی راک در ایران هم هست. جریانی که معلوم نیست چرا به آن پویایی لازم نرسید و هم‌چنان به‌رغم ادعاهای آن‌چنانی خودش را در دنیای محدودی گرفتار کرده است. آلبوم از منظر تلفیق شعر و موسیقی در قیاس با آلبوم قبلی گروه پیشرفت کرده است اما همچنان وفاداری به محتوای اشعار باعث شده‌ است به تلفیق آن‌چنان موفقی دست پیدا نکند.

مسعود فیاض‌زاده تلاش کرده است تا به‌عنوان یک پروژه‌ی فرعی در کنار فعالیتش در گروه «ماینس‌وان»، در همراهی با احمدزاده کارهایی شخصی‌تر را در «بادزنگ» انجام بدهد. به‌رغم‌ اینکه «ماینس‌وان» امکانات و ابزار موسیقایی بیشتری در اختیار دارد از منظر فرم و ساختار، «بادزنگ» یک‌دست‌تر و به ژانر مطبوع خود وفادارتر است.

در دو، سه دهه‌ی اخیر مسئله‌ی ژانر دچار دگرگونی شده است و بسیاری از هنرمندان و صاحب‌نظران دیگر قائل به ژانر نیستند. عبور از ژانر به خودی خود آسیب‌زننده نیست ولی در ایران تقریباً منجر به آشفتگیِ ناهنجاری شده است. در این وانفسا اتفاقا اگر کسی تلاش کند بر الگوهای یک ژانر وفادار باشد، بالذاته کار جالبی انجام داده است و اگر این تلاش منجر به ساختاری منسجم شود، اثر هنری قابل تاملی خلق کرده است. «دره‌ی خاموش» از گروه بادزنگ چنین آلبومی است.

امیر بهاری ماینس وان نشر موسیقی کوک علیرضا احمدزاده گروه بادزنگ مسعود فیاض زاده دره خاموش الکترونیک راک

برای خرید و دانلود آلبوم دره‌ی خاموش به وب‌سایت بیپ‌تونز مراجعه کنید.

آراء منتقدان: 2.2 ( 6 رای)
10 مهر 1397
1

راکِ غیر انتزاعی

نویسنده: امیر بهاری

وقتی کنسرتی  که بناست در ساعات پایانی شب (ساعت 23 ) آغاز شود، نیم ساعت تاخیر داشته باشد، مخاطب با حس و حال خوبی به تماشای آن نمی‌نشیند اما گروه «ماینس‌وان» با یک اجرای محکم و موثر توانست ضرب این تاخیر را بگیرد و علاقمندانش را با حالی خوش راهی خانه‌هایشان کند.

در پس حدود 15 سال فعالیت مستمر، تعداد اجراهای زنده رسمی گروه «ماینس‌وان» به تعداد انگشتان دست هم نمی‌رسد اما این گروه مشهدی در شهرِ «بدون صحنه» با چنگ و دندان بقای خود را حفظ کرده است. آن‌ها با رهبری مسعود فیاض‌زاده، گیتاریست برجسته سبک راک، یک اجرای «راک» در مفهوم حقیقی کلمه به نمایش گذاشتند و به واسطه بهره‌مندی از نظرگاه مشخص در بافت و ساختار و حضور نوازندگانی یک‌دست و هم‌سو ( چه به لحاظ عاطفی و چه از منظر موسیقایی) شبی به یادماندنی ساختند. یکی از شب‌هایی که بسیار کم در موسیقی راک ایران اتفاق می‌افتد. هیچکدام از اعضای این گروه نمود منفردی روی صحنه نداشتند و «ماینس‌وان» بود که بر صحنه خودنمایی می‌کرد.

حامد مبرز، یکی از  خوانندگان گروه بخش‌هایی را که  «هارش» می‌خواند چندان کوک و ژوست اجرا نکرد. او در انتهای برنامه از حضار به دلیل سرما خوردگی ناگهانی معذرت خواهی کرد. که عذری منطقی به‌نظر می‌آمد چرا که در آلبوم این مشکل وجود ندارد. البته اینکه ضبط استودیویی تا چه اندازه  می‌تواند عیار یک خواننده باشد- آن هم با در نظر داشتن پیشرفت روزافزون نرم‌افزارهای ضبط صدا- بحثی محفوظ است. شاید بهتر بود در فهرست قطعات (ست لیست) تغییراتی انجام می‌شد که این موضوع چندان جلب نظر نکند.

و از همه این بحث‌ها مهم‌تر، دیدگاه روشن گروه به مسائل اجتماعی‌ است که با حضور یک ترانه‌سرای ثابت به خوبی متبلور می‌شود. در کنار این موضوع توانایی اعضای گروه در نواختن سازهای خودشان از «ماینس وان» گروهی یک‌دست و رو به تکامل ساخته است. گروهی از خراسان رضوی که با همه سختی‌ها سال‌هاست خودش را در جریان راک نه چندان پربار ایرانی سرپا نگه داشته است.

12 شهریور 1397
Daga Doum 1

هوا را از من بگیر سازم را نه

نویسنده: امیر بهاری

آنها که اهل سفر هستند، دوست دارند در یک بازه‌ی زمانی مشخص با انتخاب مسیری جذاب به جاهای مختلفی بروند و فرهنگ‌‌های متفاوتی را ببینند. اما هیچکدام از سفرپیشه‌گان دوست ندارند مثلا ساعت ۱۲ ظهر رامسر باشند و بعد با موشک پرتاب بشوند به مریوانِ کردستان و از آنجا با ابزار قدرتمند دیگری نیم ساعته خودشان را به آذربایجان برسانند. آلبوم «دق‌دم» چنین کاری با مخاطب می‌کند. صدای پرکاشن آذری، چند لحظه بعد افکت‌های الکترونیک مورد استفاده در موسیقی «هاوس» بعد مایه‌هایی از جَز و بعد دوباره صدای غالب ناقارا و.... یک سفر بی منطق و بدون ساختار که بیشتر سرگیجه‌آور است تا اینکه نشان از طرحی هوشمندانه داشته باشد.

اینکه در یک آلبوم به سبک‌های و تم‌های مختلف رجوع شود به خودی خود اشکال نیست موضوع آنجایی تبدیل به معضل می‌شود که احساسات تام لحظه‌ای یک هنرمند بر تمام اصول زیبایی‌شناسی اولویت پیدا کند.

در داخل دفترچه‌ی آلبوم «دق‌دم» عکسی از مولف و سازش (ناقارا) هست. در یک روز بارانی صاحبقرانی و سازش روی نیمکتی نشسته‌اند و به جای اینکه او چتر را بالای سر خودش گرفته باشد، چتر را بالای سر سازش گرفته است. ظاهراً مؤلف اینگونه می‌خواهد به ما بگوید که تا چه اندازه سازش را دوست دارد و اتفاقاً آلبوم هم به اندازه‌ی همین عکس، احساساتی و غیر منطقی است. اگر یک تار یحیی و داریوش طلایی برای وقت گذرانی با یک چتر به پارک بروند و باران سختی ببارد، ترجیحاً چتر بالای سر طلایی باشد بهتر است. تار یحیی با همه ارزش‌اش ابزاری برای ساری شدن آن موسیقی است که در ذهن و جان طلایی جریان دارد. اگر طلایی در صحت و سلامت نباشد تار که خود به خود ردیف نمی‌نوازد!؟

نقی صاحبقرانی نوازنده با استعدادی است. به جای اینکه یک لشگر نوازنده راه بیاندازد و آلبومی ضعیف و غیر قابل دفاع تولید و منتشر کند، بهتر است قدر پنجه‌های خود را بداند و در مسیر رسیدن به جایگاه یک نوازنده‌ی تمام‌عیار قدم بردارد.

دق دوم تلفیقی امیر بهاری نقی صاحبقرانی طنین آوای طوفان

 

برای خرید و دانلود آلبوم دق دوم به وب‌سایت بیپ‌تونز مراجعه کنید.

آراء منتقدان: 1.4 ( 6 رای)
16 مرداد 1397
hhh

روایت پاپَکی از میرزا عبدالله

نویسنده: امیر بهاری

همایون شجریان در چند سال اخیر، پروژه‌ی چندان قابل دفاعی ارائه نکرده است: جز این‌که سیل مخاطبان را روانه‌ی سالن‌های کنسرت کرد -که البته اتفاق کوچکی نیست-، از منظر زیبایی‌شناسیْ زندگیِ هنری او در این سال‌ها دستآورد خاصی نداشته است؛ چه طی همکاری‌های رنگارنگی که با برادران پورناظری کرده -که به نوعی می‌توان آن‌ها را توسعه‌ی ایده‌های محسن نامجو دانست-، و چه آلبوم عجیب ‌و گوش‌نکردنیِ «مستور و مست» و حتا آلبوم «امشب کنار غزل‌های من بخواب»، هیچ‌کدام آن‌گونه که باید واجد شاخصه‌های نابِ زیبایی‌شناسی نبوده‌اند. از طرف دیگر زمانی که برنامه‌ریزی‌ها برای از سرگرفتن پروژه‌ی چند میلیاردیِ «سی» نقشِ بر آب شد، برگزارکنندگان آن طی نامه‌ای به مردم اعلام کردند که این پروژه اجرا نخواهد شد. محتوای نامه را در چند جمله‌ی صریح می‌توان این‌گونه خلاصه کرد: «برای این‌که شما به دیدن یک اجرای درخشان بیایید، ما هزینه‌ی زیادی را متقبل شده بودیم، ولی چون جیب شما احتمالاً خالی است و در مواقع بحران این درایت را ندارید که کالای فرهنگی را از زندگی‌تان حذف نکنید، ما هم روی صحنه نمی‌رویم».

چند روز پیش همایون با اعلام این‌که حاضر است در خیابان‌های تهران کنسرت مجانی برگزار کند، خواست تا کمی جبران مافات کند اما از آن‌جا که اجرای خیابانی در ایران ممنوع است، به نظر می‌رسد این رفتار پوپولیستیِ همایون شجریان عملاً و صرفاً برای به‌دست‌آوردن دل مخاطبان‌اش بوده است و جالب این‌که در این خصوص با مسئولین بخش فرهنگی شهرداری تهران نیز جلسه‌ای برگزار شده است (به نقل از فارس نیوز). یعنی واقعاً بناست که ما مثلاً در میدان آزادی شاهد حضور چند ده هزار نفر تماشاگر باشیم؟! بعید می‌دانم. اگر بشنویم قرار است همایون شجریان نقش هملت را در نمایشی به کارگردانی علی اوجی بازی کند، باورپذیرتر است تا خبر برگزاری این رویداد بزرگ خیابانی؛ و فراموش نکنیم که همین چند سال پیش بود که درخواست حسین علیزاده برای اجرا در کاخ نیاوران رد شد. اجرایی که بداهه‌نوازی بود و قرار نبود کسی در آن برنامه روی ستون‌هایی به ارزش تاریخ، مهتاب‌بالانس بزند.

با بررسی کارنامه‌ی همایون شجریان در ۷ سال اخیر، گرایش او به پاپ بودن و این‌که ترانه‌هایش به اصطلاح «هیت بشوند» غیر‌قابل‌انکار است. این گرایش با تأثیرپذیری او از سالار عقیلی و خواندن ترانه‌‌ای مثل «ایران من» بیش از پیش قابل اثبات است (لطفاً عبارت «موسیقی پاپ» را با احترام بخوانید و ابری که بالای سرتان از اجراهای برج میلاد، سالن میلاد نمایشگاه و موزیک‌ویدئوهای کوجی زادوری شکل گرفته را بترکانید و مرور کنید اتفاقات بسیار مهمی را که در عرصه‌های مختلف فنی-هنری برای اولین بار توسط هنرمندان موسیقی پاپ تجربه شدند؛ اتفاقات مهمی در عرصه‌ی صدابرداری مانند تکنیک دیوار صدایی‌ که فیل اسپکتور ابداع کرد، توجه جدی به مسئله‌ی طراحی صحنه برای اولین ‌بار، همراه‌شدن موسیقی با جریان‌های اجتماعی و... ).

ظاهراً همایون شجریان دوست دارد کارهای پاپَکی (و نه پاپِ سر‌و‌شکل‌دار) انجام بدهد و بهتر است از این‌که فعلاً برادران پورناظری در کنار او هستند شکرگزار باشیم، چراکه دست‌کم اشعاری از مولانا، سیمین بهبهانی و حسین منزوی را می‌‌شنویم. لابد اگر روزی آن‌ها هم در کنارش نباشند، همایونی که امروز گویی میراث بزرگِ پدر را در چمدانی جا داده و آن را در ایستگاه آثاری چون «شوق‌نامه» جا گذاشته و خودش با قطار سریع‌السیرِ «روایت‌هایی آبکی از شاهنامه» به مقصد سرمایه‌داری در حرکت است، امکان دارد بعد از «سی»، پروژه‌ی «پنج» را با تفسیری «شیش‌و‌هشت» از خمسه‌ی نظامی اجرا کند.

کنسرت خیابانی همایون شجریان متن و حاشیه امیر بهاری شهرداری پورناظری 

15 مرداد 1397
set

روایتی الکترونیک از آفرینش شرقی

نویسنده: امیر بهاری

از روزگار علینقی وزیری تا امروز همواره بحث نوآوری در موسیقی کلاسیک ایرانی مطرح بوده و هست. از ساختن و پرداختن بن‌مایه‌های ردیف در بستر موسیقی کلاسیک غربی تا آمیختن آن با الگوهای موسیقی پاپ و حتی نواختن ربع پرده با گیتار الکتریک و... تجربه شده است. در بخش عمده‌ی این تجربه‌ها مسئله‌ی اصلی «موسیقی» است. کمتر پیش آمده که مثلا یک نفر با ساز ایرانی یا با استفاده از فواصل ایرانی یا حال و هوای موسیقی کلاسیک ایرانی به سمت «صدا» حرکت کند و موفق هم باشد. اجرای عطا ابتکار (با نام مستعار sote) تلاشی به سرانجام رسیده بود در مسیر برساختن اصواتی تهی از ادوار ریتمیک و حرکت‌های ملودیک که ماحصلش اصواتِ بی‌قراری بر مبنای گوشه‌ها و دستگاهای ایرانی بود.

تصور کنید چند جمله پیوسته در «اصفهان» که معمولاً در چند ثانیه اجرا می‌شود را با استفاده از صداهای الکترونیک به شکل اصواتی هنجارگریز برای هفت دقیقه طراحی کنید در حالی که هویت ایرانی آن همچنان کاملاً ملموس برجای بماند. کاری که عطا ابتکار در این اجرا کرد. این دستاوردی زیبایی‌شناسانه برای موسیقی آوانگارد ایران محسوب می‌شود. این قطعات را ابتکار در پروژه-آلبومِ «وحشتی مقدس در آفرینش» ارائه کرده بود و پنج‌شنبه چهارم مرداد ماه با همراهی تاریک بری (هنرمند صدا/تصویر -visual artist1) روی صحنه برد. تاریک بری ویژوال آرتیست ِ ابتکار است. بری همچنین ویژوال آرتیستِ تام یورک، نیکلاس ژار و سوپر گروه2 Atoms for Peace»3»هم هست.

ابتکار در این پروژه به عنوان هنرمندی آوانگارد به موسیقی موطن خود به مثابه‌ی صداهایی که در آفرینش جهان درونی انسان نقش داشتند، نگریسته است. او خودش و انسان معاصر را جستجوگری توصیف می‌کند که کیلومترها از این فواصل ناب دور است و ناگزیر با رنج و لذتی فزاینده این صداها (حقیقت) را کشف می‌کند. ای کاش سنتورِ خالص حضور کم‌رنگ‌تر داشت تا این کشف سخت‌تر و تاثیرش بر مخاطب عمیق‌تر می‌شد.

ابتکار یکی از مهم‌ترین و موفق‌ترین آهنگسازان موسیقی الکترونیک ایران محسوب می‌شود. درست که پیش از او هنرمندان برجسته‌ای هم‌چون علیرضا مشایخی و داریوش دولت‌شاهی در این عرصه تجربیاتی ارائه کرده‌اند اما پشتکار، تمرکز و به روز اندیشیدنش از او هنرمندی یگانه‌ ساخته است. هنرمندی که در پروژه‌ی «وحشتی مقدس در آفرینش» مخاطب را به ادراک لایه‌های عمیقی از «خلق» کردن در جهان شرقی دعوت می‌کند.


1- ویژوال آرتیست طراح، آهنگساز، گرافیست و به نوعی کارگردان است. وقتی می‌گویم کسی ویژوال آرتیستِ آهنگساز یا یک گروه است، یعنی او همکار و شریک هنری آن آهنگساز است و اثر هنری از ترکیب فعالیت بصری ویژوال آرتیست و موسیقی آهنگساز به دست می‌آید.
2- سوپر گروه به گروهی اتلاق می‌شود که هنرمندانش هرکدام در حرفه خود و در گروه‌های اصلی خود هنرمندان شاخصی هستند و برای انجام پروژه خاصی گرد هم می‌آیند. مثلا گروه Traveling Wilburys که در سال 1988 تشکل شد، گروهی متشکل از باب دیلن، روی اوربینسون، جورج هریسون، تام پتی و جف لین بود. هر کدام از این هنرمندان پیش از حضور در این گروه به موفقیت حرفه‌ای خود دست پیدا کرده بودند.
3- سوپر گروهی متشکل از تام یورک خواننده از ردیو هد، فلی، نوازنده بیس از ردهات پیلی پپرز، جوئی وارودنکر، درامر از گروه «R.E.M» و نایجل گودریک ( کیبوردیستی که سابقه‌ی تولید آلبوم [record producer] برای ردیوهد، راجر واترز، پل مک کارتنی و U2 را در کارنامه‌اش دارد).

صت تاریک بری امیر بهاری sote موسیقی الکترونیک عطا ابتکار

09 مرداد 1397
بالا